De Ivoren Toren

Beste lezers, dit tekstje heeft wat op zich laten wachten. Uw correspondent in Londen heeft namelijk werk genoeg aan zijn been, en vergeet soms het bestaan van deze digitale uitlaatklep. Wat is er allemaal aan de hand, zou u zich kunnen afvragen.

Vorig weekeinde trokken de LSE-filosofen naar de Cumberland Lodge, waarvan de foto’s te zien zijn op verbeeld. (Op verbeeld blijf ik getrouw elke weekdag een foto plaatsen.)

Awel, de studies zijn hier nog steeds ongemeen interessant. Het schrijven van filosofische papers moet ik nog wat onder de knie krijgen, maar door de intensieve begeleiding en constructieve feedback is daar duidelijke verbetering te merken. Ook dat maakt het een unieke ervaring — ge voelt week na week dat ge bijleert.

Week Tien komt eraan, de gevreesde Week Tien. Niet voor iedereen, maar wel voor mij. Wat staat er immers, door een samenloop van omstandigheden, op het programma? In die week, van 6 tot 9 december, moet ik twee presentaties geven (één voor philosophy and public policy over ‘social choice’ en één voor philosophy of economics over ‘measuring poverty’) en drie papers afgeven (voor philosophy and public policy, voor philosophy, morals and politics en voor philosophy of economics). Het komt wel goed — maar ik zal me toch even moeten opsluiten in deze Ivoren Toren.

Noot: een gedegen groet aan mijn Nederlands klasgenootje Laurens Van Apeldoorn, die op één of andere manier (een google op “philosophy policy and social value” misschien?) hier terecht is gekomen!

4 Comments

Begin vorige week lek gereden, gelukkig vlakbij m’n kot. Sindsdien nam ik zowat dagelijks de tube. Uiteindelijk gisteren een dooske plakgerief gekocht, bestaande uit lijm, vier ronde plakkertjes, twee langwerpige plakkertjes, een schuurpapiertje, twee hefboompjes en een handleiding.

We maken de rekening (£ 1,00 = € 1,50):

• 6 enkele tickets op de tube, zone 1 — £ 2,00 per ticket
• 1 carnet, i.e. een boekje van tien zo’n tickets — £ 17,00
• 1 puncture repair kit — £ 2,75

Het laatste ticket van m’n carnet is er vandaag doorgegaan — dus morgen is het plakdag.

3 Comments

Op het weblog van het Doof Actie Front maakt Isabelle een vergelijking van de Nederlandse en de Vlaamse Sinten.

U wist natuurlijk al langer dat dove kinderen in Nederland dagelijks naar het jeugdjournaal kunnen kijken met een tolk Nederlandse Gebarentaal (NGT). Dit in tegenstelling tot de Vlaamse dove jeugd die waarschijnlijk nog nooit Vlaamse Gebarentaal (VGT) op de televisie heeft gezien. Het gaat bij de noorderburen ook verder dan het jeugdjournaal, schrijft Isabelle: Sinterklaas heeft in Nederland z’n eigen Gebarenpieten bij, en hij kan in sommige gevallen ook zelf z’n plan trekken in NGT.

Tja.

Het blijft niet bij de Nederlanders. De Walen hebben dagelijks hun tolken Frans-Belgische Gebarentaal (LSFB) op het nieuws. De Britten hebben hun wekelijks televisieprogramma See Hear, volledig in Britse Gebarentaal (BSL). En laten we over Scandinavië maar helemaal zwijgen.

Het wordt dringend tijd voor VGT op VRT — we lopen in Vlaanderen hopeloos achter.

(Hebt u een weblog? Schrijf hierover! De Sint is er toch voor iedereen?)

Update: bedankt Gebarenpietel.

4 Comments

Ik moest er opeens aan denken, en de gedachte heeft zich voor de rest van de dag in mijn hoofd gewenteld. Vorige week maandag, in de vroege ochtend, fietste ik doorheen een ietwat druilerig maar toch aangenaam fris Londen. Eerst wat nieuwe wijken, dan de Theems, en steeds die oude en statige gebouwen. En plots, het besef — dit is de stad van Mary Poppins…

Mr. Banks: Just a moment, Mary Poppins. What is the meaning of this outrage?
Mary Poppins: I beg your pardon?
Mr. Banks: Will you be good enough to explain all this?
Mary Poppins: First of all I would like to make one thing perfectly clear.
Mr. Banks: Yes?
Mary Poppins: I never explain anything.

Of, speciaal voor de trouwe lezeres Melanina:

Mrs. Banks [singing]: Though we adore men individually, we agree that as a group they’re rather stupid.

Allemaal goed en wel natuurlijk, met zo’n glimlach van hier tot ginder op school aankomen, maar niet als je op dat moment ook een presentatie over marteling moet geven — het moet nogal een zicht geweest zijn.

1 Comment

Voor enkele van mijn vrienden, ex-collega’s, familieleden en soortgenoten die wel eens een uitzonderlijk glas whisky lusten of voor zij die wel eens een andere thee willen proberen — ik drink tegenwoordig liters Lapsang Souchong, “a golden tea with a distinctive smoky character”.

Dan weet u dat ook alweer.

Update: Twee tassen voor het slapengaan en u blijft gegarandeerd klaarwakker. Op het moment dat ik die ervaring opdeed, was dit niet de bedoeling — maar wie weet komt deze kennis ooit nog van pas.

2 Comments